ΤΕΧΝΙΚΟ  ΓΡΑΦΕΙΟ  ΜΕΛΕΤΩΝ

ΒΑΣΙΛΗΣ Μ. ΠΙΝΙΑΤΩΡΟΣ

Αγρονόμος Τοπογράφος Μηχανικός Α.Π.Θ.

Περί νέου νόμου μελετών, συνδικαλιστών, αεριτζήδων, ΤΕΕ και μπλά-μπλά δημοκρατίας...

 

Έχουν γραφτεί πολλά για το νέο νομοσχέδιο περί αναθέσεως και εκπονήσεως μελετών, σπάνια όμως οι γράφοντες τεκμηριώνουν τα γραφόμενά τους.

 

Ο νέος νόμος εισάγει μιά πολυπλοκότατη διαδικασία ανάθεσης αδιακρίτως τάξεως έργου ( μιά μελέτη 5000 € περνάει τα ίδια κύματα με μιά εκκατομυρίων € ) η οποία θα οδηγήσει ή σε τελμάτωση των έργων ή σε ύποπτη παράκαμψη.

 

Ο εισηγητής του νομοσχεδίου λέει στην εισηγητική του έκθεση « Η ανάθεση της μελέτης στον προσφέροντα τη χαμηλότερη τιμή απαλλάσσει βεβαίως από την προσπάθεια αναζήτησης κριτηρίων ανάθεσης .... αλλά δεν τίθεται υπό συζήτηση (sic ) γιατί θα προκαλούσε πόλεμο επί των τιμών χωρίς έλεος, με επικράτηση των κακών μελετητών εις βάρος των ποιοτικών και θα είχε καταστρεπτικές συνέπειες στην ποιότητα των μελετών».

 

Θα τεκμηριώσω το αντίθετο:

 

Με το επικρατούν σήμερα καθεστώς ( ν.716/77 ) όλοι γνωρίζουν οτι οι μελέτες δεν εκπονούνται σχεδόν ποτέ από τους ίδιους τους αναδόχους.

 

Περνούν υπεργολαβικά σε δεύτερο καμιά φορά και τρίτο «χέρι».

 

Ας δεχθούμε οτι ο ανάδοχος επιλέχθηκε με τα αξιοκρατικά κριτήρια που θέτει ο νόμος.

 

Όταν όμως η μελέτη εκπονείται από τρίτους, που δεν έχει επιλέξει και δεν γνωρίζει ο εργοδότης, για ποιά εξασφάληση ποιότητας μιλάμε ;

 

Ας μην κρυβόμαστε:

 

Ο μελετητής μηχανικός που ουσιαστικά εκπονεί τη μελέτη αμοίβεται με ένα 30 έως 50 % το πολύ της αμοιβής που εισπράτει ο ανάδοχος, ο οποίος ανάδοχος πληρώνεται με το υπόλοιπο 50 ώς 70 % για τις «δημόσιες σχέσεις» του και μόνον !

 

Συνεπώς, σαφώς και υπάρχουν περιθώρια οικονομικού ανταγωνισμού ο οποίος θα οδηγήσει σε αναβάθμιση και όχι υποβάθμιση της ποιότητας του έργου.

 

Γιατί ο ανάδοχος θα είναι υποχρεωμένος να εκπονήσει ο ίδιος τη μελέτη και να οργανωθεί κατάλληλα για το σκοπό αυτό παρά να ασχολείται με τις «δημόσιες σχέσεις» ( διάδρομοι υπουργείων, φρού-φρού κι’ αρώματα ).

 

Η οικονομική προσφορά είναι η μόνη λύση που εξασφαλίζει ανάπτυξη στο πλάισιο μιας ανοικτής αγοράς.

 

Είναι η μόνη λύση που εξασφαλίζει την ομαλή είσοδο στην αγορά εργασίας νέων μελετητών.

 

Και είναι η μόνη λύση που στηρίζει την ανάπτυξη του κλάδου στην περιφέρεια.

 

Η «εντοποιότητα» που με την κατάργησή της εξαφανίζει τα μικρά γραφεία της περιφέρειας έχει τη βαρύτητά της σε μιά οικονομική προσφορά. ( Φυσικά και δεν θα μπορέσω εγώ από την Κεφαλονιά να εκτελέσω οικονομικότερα μια εργασία στο Σουφλί του Έβρου από τον συνάδελφο που εργάζεται εκεί )

 

Το ίδιο για το φόρτο εργασίας: Αν έχω ανειλημμένες υποχρεώσεις γιατί να εκτελέσω μια εργασία με χαμηλή αμοιβή;

Το αντίθετο ισχύει αν κάθομαι.

 

Απλά πράγματα είναι όλα αυτά.

 

( Μ’ αρέσει δε, που σ’ όσες συζητήσεις έχω με συναδέλφους ακούω: « Δίκιο έχεις, αλλά μπλά-μπλά-μπλά.....» )

Αυτονόητο είναι οτι οι παραπάνω σκέψεις μπορούν να ισχύουν μόνο σε έργα ρουτίνας που συνήθως δεν ξεπερνούν τις 40 ώς 60000 €. ( Πιθανόν με βάση την τάξη πτυχίου, Α τάξης ίσως.... )

 

Γιατί προφανώς ο μελετητής της γέφυρας του Ρίου ή των «ΠΑΘΕ» κλπ δεν μπορεί και δεν πρέπει να προκύπτει από οικονομική διαδικασία.

 

Μετά το επικρατήσαν σύστημα αδιαφάνειας, διαπλοκής και ρεμούλας στις αναθέσεις των μελετών και εν όψει των χειρότερων που έρχονται με κριτήρια του τύπου «...διεξοδικότητα της εκτίμησης του αντικειμένου της μελέτης...» (sic), «...αποτελεσματικότητα της οργάνωσης της ομάδας...» (sic), «...αξιοπιστία της μεθοδολογίας...» (sic) ( άρθρο 6 ), η πρότασή μου είναι δυστυχώς η μόνη διέξοδος. Δυστυχώς.

 

Ο νέος νόμος είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα των αεριτζήδων.

 

Όχι των μεγάλων γραφείων, των ΑΕΡΙΤΖΗΔΩΝ.

 

( Το Γραφείο Δοξιάδη, ας πούμε, δεν έχει ανάγκη κανενός νόμου. Κατέχει τη θέση του με την αξία του ) - ( Το παράδειγμα τυχαίο πρός άρσιν παρεξηγήσεων ).

 

26-01-2005 - Τα σχόλιά σας, ευπρόσδεκτα στο piniatoros@piniatoros.gr

 

ΠΕΡΙ  ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΩΝ  ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ και άλλων τινών...

 

Τελευταία, όλο και εντείνεται ο "διάλογος" για τα επαγγελματικά δικαιώματα μηχανικών, τεχνολόγων αλλά και πολλών άλλων κλάδων.

Φυσικό είναι, όταν υπάρχει οικονομική ύφεση να προσπαθεί κάθε επαγγελματίας να προστατεύσει το εργασιακό του περιβάλλον.

 

Δεν μπορώ όμως να αντισταθώ στη πρόκληση να ανακαλέσω σκέψεις που εκφράζονταν ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1980.  Που δεν υπήρχε οικονομική ύφεση.

 

Επειδή οι μηχανικοί διαθέτουν εκπαίδευση πανεπιστημιακού επιπέδου ( ανωτάτη δηλαδή ) δεν δικαιολογούνται ως μή γνωρίζοντες.

 

Οι επαγγελματικές διεκδικήσεις πρέπει να στηρίζονται σε γερές βάσεις για να έχουν αποτέλεσμα και ορίζοντα.

Και οι γερές αυτές βάσεις συνίστανται πρωτίστως στην υψηλού επιπέδου γνώση και ήθος που οφείλουν να διαθέτουν οι διπλωματούχοι μηχανικοί κατά την άσκηση του επαγγέλματός τους.

Το επίπεδο της γνώσης των αποφοίτων των ελληνικών πολυτεχνικών σχολών κυμαίνεται από κακό ως απαράδεκτο.

 

Όσοι δεν έχουν επαφή με τη σύγχρονη πραγματικότητα, ας ρωτήσουν οποιονδήποτε επαγγελματία έχει επαφή με νέους μηχανικούς.

 

Αυτό είναι εξηγήσιμο, το αντίθετο θα ήταν περίεργο.

 

Οι πολυτεχνικές σχολές στη χώρα μας "λειτουργούν" μερικές μόνο μέρες κατ' έτος ενώ τις υπόλοιπες τελούν υπό "κατάληψη".

Με διάφορα "κόλπα" γίνονται εξετάσεις χωρίς να έχουν γίνει παραδόσεις, ασκήσεις, έρευνα και καταλήγουν σε απονομή "Διπλώματος" που μόνο για δίπλωμα πακέτων fast-food είναι κατάλληλο.

 

Αλλά και ως πρός το επαγγελματικό ήθος η κατάσταση είναι απίστευτη.

 

Αυθαιρεσίες, παρανομίες, αδιαφορία επικρατεί απ' άκρου εις άκρον.

 

Οι πολίτες δεν σέβονται την εργασία των μηχανικών ( φυσικό επακόλουθο αφού είναι απαξιωμένη ), αλλά ούτε το κράτος δίνει την παραμικρή σημασία στη γνώμη και τις απόψεις των μηχανικών ( βλ. ΤΕΕ - θεσμοθετημένος "σύμβουλος" της Πολιτείας ).

 

Κι' όμως: Κανείς δεν τιμωρείται για τίποτα !  Αυτή είναι η αρχή του κακού. Και το τέλος.

 

Στη χώρα μας η παρανομία αντιμετωπίζεται ως εξής:

Μόλις διαπιστωθεί παρανομία σπεύδουμε να βρούμε τρόπους να μην ξαναγίνει.

Μπλοκάροντας σιγά - σιγά τα πάντα !

 

Η απραξία ενδεχομένως εξαλείφει την παρανομία αλλά παράλληλα νεκρώνει τη ζωή.

 

Η παρανομία πρέπει να τιμωρείται, κατ' αρχήν.

Κι' όταν διαπιστώνεται οτι οι νόμοι χρειάζονται αλλαγή, ας αλλάζουν.

Αλλά όσο ισχύουν πρέπει να είναι σεβαστοί.

( Αυτά δεν είναι καινούργια πράγματα. Έχουν ειπωθεί πρίν μερικές χιλιάδες χρόνια ! ).

 

Οι σκέψεις αυτές είναι ίσως λίγο υπερβολικές γιατί δεν δίνουν "χάρη" στις λίγες εξαιρέσεις.

Γιατί εξαιρέσεις υπάρχουν, και μάλιστα φωτεινές αλλιώς δεν θα υπήρχε κανόνας.

 

Διαβάζοντας κείμενα συναδέλφων, κυρίως ασχολούμενων με τα κοινά, διαπιστώνω "ανάμεσα από τις γραμμές" των γραπτών τους οτι πολλοί, στο βάθος του μυαλού τους, κάνουν παράλληλες σκέψεις, αλλά δεν τολμούν να τις εκφράσουν ανοιχτά.

 

Προτείνουν "διαλόγους".

 

Διαλόγους, ως προς τί ;

 

- Ως προς το ήθος, το σεβασμό δηλαδή στον ακαδημαϊκό όρκο ;

- Ως προς την τήρηση των νόμων του κράτους ;

- Ως προς το οτι η κατάκτηση υψηλού επιπέδου γνώσης γίνεται μέσα από διαδικασίες συνεχούς συμμετοχής στα αμφιθέτρα και στα εργαστήρια και όχι στα καφενεία και στους δρόμους ;

- Ως προς το αυτονόητο, οτι οι παρανομούντες τιμωρούνται ;

 

Τα επαγγελματικά δικαιώματα κατακτώνται και δεν χαρίζονται.

Και κατακτώνται μέσα από την σοβαρή και υπεύθυνη εργασία.

 

Μόνο τότε είναι γερά, σταθερά θεμελειωμένα και υπηρετούν τόσο τους ίδιους τους επαγγελματίες όσο και τους πολίτες και την κοινωνία γενικότερα.

 

ΥΓ1:

Παρακολουθώ το ΕΔ του ΤΕΕ.

Οι σελίδες των παρατάξεων και όχι μόνο αυτές, παραπέμπουν σε τριτοκοσμικό έντυπο και πόλεμο φατριών.

 

ΥΓ2:

Μα επιτέλους, οι διάφοροι ασχολούμενοι με τα κοινά δεν βλέπουν ούτε την ύστατη στιγμή οτι οι επαγγελματίες που θα επιβιώσουν στις δύσκολες συνθήκες που έρχονται ( όχι μόνο λόγω της επαπειλούμενης οικονομικής κρίσης ) θα είναι αυτοί που κατέχουν γνώση και διαθέτουν ήθος και όχι οι προστατευόμενοι από οποιοδήποτε ΤΕΕ ή άλλη "ομπρέλλα" ;

 

Αργοστόλι, Σεπτέμβριος 2009

 

Μια επιστολή που το «Ελεύθερο (;) Βήμα» του ΤΕΕ δεν θα δημοσιεύσει ποτέ !...

 

( Η επιστολή αυτή έχει σταλεί στο ΕΔ του ΤΕΕ στις 24-02-2011 )                                                                          

 

Περί «Εκπτώσεων»...            

 

Δεν ξέρω πόσο θα διαρκέσει το νερό στο μύλο των «ελάχιστων αμοιβών», αλλά όσο διαρκεί είναι ευκαιρία να διατυπωθούν μερικές αλήθειες.

 

Η συντακτική επιτροπή του ΕΔ του ΤΕΕ στο 2619 τεύχος του με τον τίτλο «Εκπτώσεις» και με αφορμή την «μικρή αγγελία» νέου πολιτικού μηχανικού που προσφέρει εκπτώσεις επί των ( υποθέτω ) ελάχιστων -κατά ΤΕΕ- αμοιβών που αντιστοιχούν στις συγκεκριμένες εργασίες που τυχόν του ανατεθούν, αναφέρει διάφορα.

 

Όπως, οτι δεν είναι ορθό η εργασία του μηχανικού να αντιμετωπίζεται ως εμπόρευμα.

Ακολουθεί αναφορά στην αύξηση της τιμής του χάλυβα, στην υποστελέχωση των πολεοδομικών γραφείων, στους χαμηλούς μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, στον «Καλλικράτη», στους ημιυπαίθριους, στις ενεργειακές μελέτες για να καταλήξει και πάλι οτι το έργο των μηχανικών δεν είναι εμπόρευμα.

 

Κατ’ αρχήν κανείς δεν έχει πεί οτι το έργο του μηχανικού είναι εμπόρευμα.  Είναι υπηρεσία.

Κι’ όπως σε κάθε υπηρεσία, αντιστοιχεί ένα ανάλογο κόστος.

 

Να αντιστρέψω όμως το σκεπτικό:

 

Όλοι οι μηχανικοί παράγουν ίδιας ποιότητας έργο;

Νομίζουν οι συντάκτες του κειμένου ότι όσο περισσότερα χρήματα δοθούν στον ίδιο συγκεκριμένο μηχανικό τόσο καλύτερη εργασία θα παράγει ;

 

Γιατί ο ισχυρισμός οτι οι «ελάχιστες κοινές αμοιβές» κατοχυρώνουν ελάχιστη ποιότητα εργασίας αυτό ακριβώς υπονοεί.

 

Το όλο θέμα θα ήταν άνευ σημασίας ( εξ’ άλλου στη χώρα της ανομίας που «δίκιο είναι το δίκιο μου» ο νόμος γράφεται στα παλαιότερα των υποδημάτων ), αν δεν αποτελούσε προπέτασμα καπνού για την κάλυψη των πραγματικών προβλημάτων τα οποία δεν θέλει να θίξει η νομενκλατούρα των μηχανικών και τα οποία προβλήματα είναι ακριβώς αυτά που έχουν οδηγήσει τον τεχνικό κόσμο στη σημερινή θέση, και όχι οι «ελάχιστες αμοιβές».

 

Πρώτο και σπουδαιότερο οτι συντηρεί το στρεβλό και θολό τοπίο των ορίων των ειδικοτήτων των διπλωματούχων μηχανικών επιτρέποντας την επικάλυψη της ευθύνης του συνόλου σχεδόν των κλάδων από τους πολιτικούς μηχανικούς.

 

Όποιος διαθέτει στοιχειώδεις ιστορικές και τεχνικές γνώσεις γνωρίζει οτι το εύρος του αντικειμένου των πολιτικών μηχανικών των αρχών του αιώνα καμία σχέση δεν έχει με το σημερινό.

Το γνωστικό πεδίο της στατικής, της οδοποιΐας, της υδραυλικής, της σιδηροδρομικής, της γεωδαισίας, της θαλάσσιας μηχανικής και δεν ξέρω πόσα άλλα είναι αδύνατον να συνυπάρχουν ενιαία και αδιαίρετα σε μιά ειδικότητα την σημερινή εποχή.

 

Ούτε η συνεχής έκπτωση του γνωστικού και ηθικού επιπέδου των αποφοίτων των πολυτεχνικών σχολών της Ελλάδος απασχόλησε ποτέ το ΤΕΕ.

 

Αλλά και οι παρεμβάσεις του ΤΕΕ για τα μεγάλα αναπτυξιακά έργα της χώρας, δηλαδή το εθνικό χωροταξικό σχέδιο και το εθνικό κτηματολόγιο, είναι απλά ευχολόγια.

Κανέναν ουσιαστικό σχεδιασμό δεν έχει παρουσιάσει για την επίτευξή τους ενώ διαφαίνεται, μέσω της έντονης προβολής απόψεων περιφερειακών τμημάτων του, η αντίδρασή του για την έστω «κουτσή» προσπάθεια μείωσης της άναρχης εκτός σχεδίου δόμησης, προφανώς υπό την πίεση της «πλειοψηφείας» της συντεχνίας των μηχανικών που δεν επιθυμούν να αλλάξει τίποτα για να βγεί η ζωή τους αλλά και η ζωή των παιδιών τους απ’ τον βάλτο.

 

Οι παρεμβάσεις του για την κατοχύρωση της «ελάχιστης ποιότητας» για την οποία κόπτεται, πότε και πως έγιναν ;

 

Σύστημα ελέγχου της πλήρους επίβλεψης στην κατασκευή όλων των έργων ( δημόσιων και ιδιωτικών ), αυτονόητα ύψιστης σημασίας για την ποιότητα, πότε προτάθηκε ;

 

Σε τί συγκεκριμένες δράσεις προέβηκε για τη θέσπιση και λειτουργία σύγχρονου και ενεργού Μητρώου Τεχνικών ;

 

Πώς έχει αντιμετωπίσει την κραυγαλέα και παράνομη υποστελέχωση των κατασκευαστών δημοσίων έργων ;

 

Γιατί η επίτευξη στόχων απαιτεί μεθοδεύσεις και δράσεις, όχι ευχολόγια.

 

Σε κάθε περίπτωση οι ευχές ανήκουν στο χώρο του υπερβατικού και μ’ αυτές ασχολούνται άλλοι.

 

Η πραγματική ζωή απαιτεί ενέργειες με αρχή, μέση και τέλος.

 

Και τέτοιες το ΤΕΕ δεν έχει κάνει ποτέ.

 

Στόχους που να αφορούν την μακροπρόθεσμη και σταθερή ανάπτυξη της χώρας, την βελτίωση της ζωής των πολιτών και εκ τούτων την ανύψωση και κοινωνική αναγνώριση της εργασίας των μηχανικών δεν έχει θέσει.

 

Το ΤΕΕ δεν έχει λειτουργήσει σύμφωνα με τον θεσμικό ρόλο του.

 

Το ΤΕΕ δεν είναι συνδικαλιστικός φορέας κανενός.

 

Τα συντεχνιακά συμφέροντα κάθε ειδικότητας οφείλουν να τα αντιμετωπίζουν οι επαγγελματικοί φορείς ( οι Επαγγελματικοί Σύλλογοι ) και όχι το ΤΕΕ.

Και εν πάσει περιπτώσει ας γίνει επι τέλους δεκτό και από το ΤΕΕ οτι «μηχανικοί» δεν είναι μόνο οι πολιτικοί μηχανικοί.

Βρισκόμαστε στο 2011 !

 

Βασίλης Πινιατώρος

Αγρονόμος Τοπογράφος Μηχανικός

 

ΥΓ:

Δεν αισιοδοξώ οτι η συντακτική επιτροπή του Ε.Δ. θα δημοσιεύσει αυτή την επιστολή πράτοντας όπως ακριβώς και η προκάτοχός της, τέλη δεκαετίας του ’80, στην τότε αντίδρασή μου στη «μαύρη διαφήμιση» λογισμικού που είχε κάνει μέσω των στηλών του Ε.Δ.

Ωστόσο, άν την δημοσιεύσει, αυτό θα αποτελεί ένα μήνυμα αισιοδοξίας και ένα βήμα μπροστά.

 

Αργοστόλι, Φεβρουάριος 2011